Ο Jarett, το κοντσέρτο της Κολωνίας και οι εσωτερικές αναπνοές των λέξεων

0


Ο Jarett, το κοντσέρτο της Κολωνίας και οι εσωτερικές αναπνοές των λέξεων



Home

Πολιτισμός




Μιά συζήτηση μ΄έναν άνθρωπο της Τέχνης, σαν τον κ. Αλέξη Αλάτση είναι χαρά κι΄ανάταση ψυχής. Mοιάζει με μνήμες που κρατάς ερμητικά κλειστές, μόνον για δική σου αναφορά, μοιάζει με γαζία που ξαναβρίσκεις στο βιβλίο που την έκρυψες χρόνια πριν,μοιάζει μ΄αναφυλλητό στην άκρη των χειλιών, στην άκρη της υπομονής, εκεί που κρεμάς ελπίδες κι΄όνειρα…


 
 
Ο χρόνος του;


Ο ενεστώς διαρκείας, ενός ανθρώπου που αγωνιά, νοιάζεται, αγαπά, παθιάζεται…


Και η ζωή του;


Αυτό που ο August Von Platen σημειώνει «μια οδοιπορία χωρίς ανάπαυση θάταν ο αληθινός προορισμός της ζωής μου κι ακατάπαυστα την ποθώ…»






Αν σας ζητούσα να ορiσετε την έννοια πολιτισμός, κύριε Αλάτση τι θα λέγατε;


Ίσως είναι η πιο δύσκολη ερώτηση, το ξέρετε φαντάζομαι, γιατί στην ουσία πολιτισμός είναι το σύνολο των πνευματικών δραστηριοτήτων του ανθρώπου.


Για μένα σημαίνει μια απο τις τέσσαρεις κολώνες που στηρίζουντην την οροφή του κοινωνικού συνόλου. Αν δεχτούμε ότι η μία είναι η παιδεία, ή άλλη η δικαιοσύνη, η έτερη η κοινωνική πολιτική και τέταρτη ο πολιτισμός, πάνω σ΄αυτά βασίζεται η συνοχή μιάς κονωνίας.


Βλέπετε, ο δυτικός άνθρωπος θεωρεί κεκτημένα, δεδομένα κάποια πράγματα ως προς τα βασικά δικαιώματα, ίσως τελικά η έννοια του πολιτισμού να περιορίζεται στις υπόλοιπες πνευματικές δραστηριότητες, να μην επεκτείνεται στο πως αντιλαμβάνεται π.χ ένα κράτος την δικαιοσύνη.




Για σας κ. Αλάτση;


Μα φυσικά, το αδιάσπαστο σύνολο αυτών των πραγμάτων, αλλά πιο ειδικά είναι το σύνολο της οργάνωσης της ανθρώπινης δραστηριότητας σε μια κοινωνία.




Aρα και καθημερινή πρακτική…


Βεβαίως. Τώρα οι εκφάνσεις του πολιτισμού… μιά απ΄αυτές είναι η τέχνη.




Τι είναι τέχνη για σας ;


θα μπορούσα να πω ότι είναι η οργάνωση της ανθρώπινης έκφρασης που απευθύνεται από το δημιουργό προς τους αποδέκτες, στις αισθήσεις των αποδεκτών. Όλες τις αισθήσεις.




Ο πολιτισμός είναι κάτι που καλλιεργείται, όπως και η Τέχνη;


Είναι μάλλον αποτέλεσμα θα έλεγα.




Αποτέλεσμα πολιτισμού είναι η Τέχνη;


Αποτέλεσμα πολιτισμού είναι η Τέχνη, ή αποτέλεσμα Τέχνης είναι ο πολιτισμός; Θα το πάρω ενεργητικά. Αποτέλεσμα και της Τέχνης είναι ο πολιτισμός, όχι μόνο της Τέχνης, αλλά και της Τέχνης.




Και ποιών άλλων ;


Μα όλης της ανθρώπινης συμπεριφοράς , των εκφάνσεων της ανθρώπινης συμπεριφοράς, αλλά πάντα μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Της μονάδας μέσα στο κοινωνικό σύνολο.




Και η Ζωή είναι Τέχνη; Θα μπορούσε να είναι Τέχνη;


Και η τέχνη της Ζωής;


Θα μπορούσε να είναι Τέχνη αν υπήρχε η συνείδηση, η αντίστοιχη που είναι απαραίτητη στην Τέχνη, επειδή στην Τέχνη αν δεν οργανώσεις την έκφραση, δεν έχεις αποτέλεσμα δηλαδή δεν έχεις Τέχνη, αν η ίδια συνείδηση συνόδευε και την καθημερινότητα του καθενός, τότε θα μπορούσε η ζωή του καθενός μας νάναι Τέχνη, να την αντιμετωπίζουμε δηλ, με την ίδια διαθεση οργάνωσης της έκφρασής μας, αλλά πολλές φορές, πιστεύω, ότι δεν είναι Τέχνη, διότι λείπει αυτό το κομμάτι που λέγεται συνείδηση, στην καθημερινότητα.




Δηλαδή λέτε ότι ζούμε τυχαία;


Όχι. Λέω ότι πολλές φορές ζούμε χωρίς την κατάλληλη συνείδηση και του χρόνου, αλλά και της στάσης μας απέναντι στα πράγματα. Αυτό δεν σημαίνει τυχαία, αλλά προς τα έξω φαίνεται σαν να αφηνόμαστε να ζούμε απλώς και όχι να παρεμβαίνουμε στον τρόπο που ζούμε. Παρεμβαίνουμε,φυσικά, γιατί κι΄αυτό παρέμβαση είναι, δηλ. η μη συνείδηση στάση είναι, επιλογή. Αλλά αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με Τέχνη ούτε με πολιτισμό.




Εσείς θεωρείτε, πιστεύετε ότι υπάρχει Τέχνη στη ζωή σας;


Ναι! Πιστεύω ότι υπάρχει Τέχνη στη ζωή μου, γιατί ανεξάρτητα απο την επαγγελματική μου δραστηριότητα, αντιμετωπίζω πολλά στοιχεία της καθημερινοτητάς μου με τη διάθεση της πρόσληψης μιάς συνειδητής πρόσληψης αλλά και συνειδητής ανταπόκρισης σ΄αυτά που μου συμβαίνουν, δηλ. από τις προσωπικές μου σχέσεις ως προς την επικοινωνία μου με τους άλλους ανθρώπους μέχρι τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την πολιτική, το φέρεσθαι ως πολίτης, το οποίο καταλήγει να είναι Τέχνη, απ τη στιγμή που κάποιος συνεχώς ελέγχει τη δική του στάση, ελέγχει το τρόπο με τον οποίο φιλτράρει τις προσλαμβάνουσες εικόνες απο τον περιγυρό του και αντιδρά σ΄αυτές.




Αυτό απαιτεί όμως συνεχή εγρήγορση. Πόσο ο καιρός μας επιτρέπει αυτή την εγρήγορση;


Θεωρητικά, δεν μας την επιτρέπει,γιατί πάλι θεωρητικά, είμαστε φυλακισμένοι σε ρυθμούς που δεν αφήνουν αυτό το περιθώριο, απαιτείται μεγάλη πειθαρχία, το επιδιώκω, αν το καταφέρνω … πάντως το προσπαθώ και δεν θα πω ότι και ποιός το καταφέρνει, δεν ζητώ ούτε άλλοθι, ούτε δικαιολογίες. Πάντως αυτή είναι μιά απο τις προσπάθειές μου.




Είναι στα ζητουμενά σας η εγρήγορση;


Επιδιώκω εγρήγορση στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό και μάλιστα σε πράγματα που μερικές φορές μετατρέπουν σε αντίληψη Τέχνης κομμάτια της καθημερινότητας που πολλές φορές μας ξεφεύγει.


Για παράδειγμα, μπορεί να βγεις από το σπίτι και να θεωρήσεις την εικόνα που βλέπεις μπροστά σου, έως ανύπαρκτη, μπορεί να μην τη δεις καθόλου, δεν κάνεις καμιά προσπάθεια να την καταγράψεις, δεν κάνεις καμιά προσπάθεια να τη δεις σαν οργανωμένο σύνολο οπτικό που κάτι εκείνη τη στιγμή αγγίζει ως προς την αισθητική σου και ως προς την αντίληψη του περίγυρού σου.


Προσπαθώ και ως προς αυτές ακόμα τις λεπτομέρειες να είμαι ανοικτός.


Ένα ήχος που θα έρθει, μια κουβέντα, τυχαία, που θ΄ακούσεις από δύο περαστικούς, όλα αυτά γίνονται στοιχεία τα οποία αν προσπαθείς να τα ακούσεις και να τα δεις συνειδητά τότε μπορεί να γίνει Τέχνη και αν όχι Τέχνη, τουλάχιστον να έχει το στοιχείο της αισθητικής.






Αν κατάλαβαίνω σωστά, έχουμε μεν ανοιχτά τα μάτια, αλλά όχι τα μάτια της ψυχής, όπως προτείνει ο Σολωμός.


Ακριβώς. Ακριβώς. Και έχει πολύ δίκιο ο ποιητής. Και τι σημαίνει αυτό;


Σημαίνει ότι προσπαθείς από τα εκατομύρια εικόνες που προσλαμβάνεις να αφήνεις να σε διαπερνά το αισθητικό ερέθισμα.




Τελικά όλο το παιγνίδι παίζεται στο πόσο ανοιχτοί αφηνόμαστε να είμαστε.


Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.




Στην Τέχνη της Ζωής, είχατε κάποια πρότυπα, υποδείγματα, δασκάλους ίσως;


Δεν θα έλεγα δασκάλους και πρότυπα αλλά επιρροές. Σαφώς επηρεάζεται κάποιος απ΄όλους τους ανθρώπους που συναντά και που γιαυτόν γίνονται σημαντικοί είτε μέσα απο μιά προσωπική σχέση, είτε σχέση μάθησης…


Πάντα μου έκαναν εντύπωση οι άνθρωποι που είχαν την εγρήγορση για την οποία συζητούσαμε προηγουμένως, την ανοιχτή αντίληψη να τους αγγίζει και επηρεάζει ο περίγυρος χωρίς να τους καταδυναστεύει, οι οποίοι κατόρθωναν να φιλτράνουν τα προσλαμβανόμενα μέσα απο την δική τους αντίληψη. Αυτό σαν στάση Ζωής εξακολουθεί να με γοητεύει.




Αυτό όμως απαιτεί πειθαρχία


Σαφώς και απαιτεί πειθαρχία, μα αυτοί με επηρέασαν και κυρίως όταν μιλάμε για τον επαγγελματικό χώρο της Τέχνης είναι άνθρωποι που σίγουρα- ενσυνείδητα, ασυνείδητα- αυτό είναι μια άλλη, δύσκολη ιστορία να το πούμε, να το ξεχωρίσει κάποιος- μου έμαθαν.




Μα όταν υπάρχει πειθαρχία υπάρχει και συνείδηση.


Και βέβαια.Aρα, συνειδητά έμαθα απ΄αυτούς κάποια πράγματα…




Τα οποία όμως στην συνέχεια τα βρήκατε, τα αναγνωρίσατε…


Ακριβώς. Τότε απλώς παρατηρούσα το δικό τους τρόπο, αφηνόμουνα , ήμουν ανοιχτός να επηρεάζομαι, να με διαμορφώνουν αυτές οι συναντήσεις, οι στάσεις ζωής.




Η εμπιστοσύνη αυτή, γιατί περί εμπιστοσύνης πρόκειται, πως;


Μέσα από ποιές «μυστικές κατακόμβες»;


Είναι περίεργο, θα έλεγα ότι για μιά περίοδο της ζωής μου, σε νεαρότερη ηλικία είχα εμπιστοσύνη σε κάτι πιο ενστικτώδες, πιο αυθόρμητο δηλ. πάντα έκρινα τους ανθρώπους που συναντούσα- όχι τότε ακόμα ενσυνείδητα, αυτό ήρθε πολύ αργότερα- ένοιωθα την αύρα τους, πάντα ήταν σημαντικό η αύρα, η ακτινοβολία τους και έτσι όταν προσελάμβανα αυτήν την αύρα, αυτομάτως μα αυτομάτως γινόμουν πολύ πιο δεκτικός, πολύ πιο ανοιχτός, να δω τον τρόπο που σκέφτεται, τον τρόπο που λειτουργεί, πως αντιμετωπίζει τα πράγματα και ν΄αφεθώ να με επηρεάζει, άρα να έχω εμπιστοσύνη.


Ήταν πολύ βασισμένο στο ένστικτο και ίσως και αργότερα δεν το έχασα αυτό, ίσως και σήμερα πολλές φορές αν και έχουν αναπτυχθεί άλλου είδους κριτήρια,που είναι πολύ πιο εγκεφαλικά, πιο συνειδητά, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι που βασίζεται σ΄αυτό.




Μπορεί δηλαδή ακόμα και αν διαφωνείτε, παρ όλα αυτά να εμπιστεύεσθε;


Μπορεί να βλέπεις έναν άνθρωπο που έχει διαφορετική στάση απο τη δική σου, αλλά ο τρόπος, η ακτινοβολία που βγάζει, ο τρόπος που εκπέμπει σε σένα λάμψη, πάθος για τη ζωή, αυτόματα να με βάζουν σε μια διαδικασία εμπιστοσύνης ,έστω αν είναι διαφορετικός ο τρόπος…




Αυτόματα άρα, ασχολήσθε.


Ίσως, βέβαια με τον χρόνο αυτό το ένστικτο, μπορεί να λειτουργεί και αρνητικά, φτάνει να μη πέσεις στην παγίδα και κρίνεις πολύ γρήγορα βασιζόμενος στην πρώτη αίσθηση, έναν άνθρωπο και να μην έχεις μια δεύτερη ματιά. Αυτό προσπαθώ στην αρνητική του πλευρά να το ελέγξω.




Ακούγεται σημαντικότερη αυτή η άσκηση σε επίπεδο επαγγελματικών σχέσεων μα όχι και προσωπικών.


Εκτός αν τόσο για τις επαγγελματικές όσο και προσωπικές σχέσεις, δεν αλλάζουν τα κριτήρια.


Αυτό είναι δύσκολο, γιατί περίπου, μόλις, περιγράψατε τον ιδανικό άνθρωπο!


Η αλήθεια είναι ότι στη δουλειά ισχύει περισσότερο αυτό που είπα πριν.


Η δευτερη ματιά, η μιά ακόμα ευκαιρία.Αφήνεις περιθώρια φιλτραρίσματος μεγαλύτερα και πολύ λιγότερο αφήνεσαι στην παρόρμηση. Εγώ τουλάχιστον αφήνομαι πολύ λιγότερο στην παρόρμηση διότι αν αφηνόμουνα μπορεί να ήμουν πολύ πιο απόλυτος όμως αυτή θα ήταν μια εικόνα που δεν με ικανοποιεί καθόλου.Θα ήμουν ανακόλουθος με τον εαυτό μου. Επειδή θέλω να είμαι ανεκτικός , επειδή καλλιεργώ την παραδοχή ότι μπορεί να υπάρχει και ένα δεύτερο επίπεδο που να αξίζει και δεν είναι εύκολα αναγνώσιμο σε πρώτη ματιά.




Δηλαδή κ. Αλάτση έχετε την πολυτέλεια του χρόνου;


Σας γοητεύει αυτή η ψυχαναλυτική διαδικασία; Ή τι;


Όχι πάντα. Την πολυτέλεια σίγουρα δεν την έχω …




Νομίζω ότι αυτό που λείπει περισσότερο στον καιρό μας είναι ο χρόνος να ασχοληθούμε με το μέσα μας πολλώ δε μάλλον με τους απεναντί μας και μάλιστα σε επαγγελματικά δούναι- λαβείν .


Αναλογιστείτε όμως ότι αν υπάρξει «κέρδος», από την δεύτερη ματιά, τι πληρότητα μας δίνει, τι ικανοποίηση, τι χαρά …




Εχετε ζήσει περίπου όλη σας τη ζωή στο εξωτερικό, 20 χρόνια είναι πολλά, εκεί σπουδάσατε εκεί «κτίσατε» καριέρα και ζωή στην Ελλάδα πάλι πίσω πως και ειδικότερα Πάτρα; Ήταν στα ζητούμενά σας;


Σίγουρα δεν ήταν στα ζητούμενά μου, παρ΄όλο που ξέρω ότι πολλοί το ερμηνεύουν σαν περίεργη αλλαζονεία. Ήταν μια συνειδητή απόφαση που ίσχυε για πάρα πολλά χρόνια ακόμα και την στιγμή που ανατράπηκε.


Το περίεργο είναι ότι ανατράπηκε σαν μια φάρσα της ζωής, την οποία προκάλεσα με την κίνησή μου να στείλω τα χαρτιά μου στην επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων…




κ.Αλάτση, θα ξαναγυρίσουμε στην εμπλοκή σας στον Αθήνα 2004,θα ήθελα όμως να διευκρινήσουμε κάτι άλλο. Επισήμως δηλώνετε σκηνοθέτης θεάτρου, παρ΄όλα αυτά η μουσική μοιάζει να είναι η μεγάλη σας αγάπη…


Η μουσική! Ναι η μουσική…




Υπήρξαν ερεθίσματα από το άμεσο περιβάλλον σας;


Δεν είχα κανένα απολύτως ερέθισμα που να προέρχεται απο το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον. Θυμάμαι όμως επισκέψεις σε μια μακρινή θεία, σπάνιες θα έλεγα, και το πιάνο σ΄εκείνο το σπίτι και την μαγεία που ασκούσε πάνω μου αυτό το όργανο.


Ήθελα οπωσδήποτε να αγγίξω αυτό το όργανο, ήθελα όπωσδήποτε να παίξω …ήταν μεγάλος καϋμός…Χρήματα δεν υπήρχαν στο σπίτι για αγορά πιάνου…έτσι αναγκαστικά κατέφευγα στο να πιάνω στα χέρια μου και να παίζω ότιδήποτε ήταν οικονομικά εφικτό. Ξεκίνησα με μελόντικες , φλάουτο,το οποίο δε με κέρδισε, φυσαρμόνικες τις οποίες έπαιζα σ΄όλες τις τονικότητες γενικά πρέπει να είχα πάρα πολύ καλό αυτί, γιατί όποια μελωδία κι΄αν άκουγα, μα όποια, μπορούσα αμέσως να την παίζω…χωρίς να έχω κάνει κανένα μάθημα μουσικής.


Ο παράδεισος για μένα ήλθε στα 9 μου χρόνια όταν μετά από αγώνες κι΄αγωνίες απόκτησα ένα άθλιο κατά τ’άλλα πιάνο, μα ήταν η ευτυχία …




Πήρατε τελικά μαθήματα;


Ναι, με μια φίλη της μητέρας μου, αλλά με τρόπο που κάποιον άλλον θα τον απέτρεπε ή θα τον έκανε να μισήσει όχι μόνο το πιάνο, αλλά και τη μουσική.




Μετά την απόρριψη πως ξαναήλθε η πρόσληψη;


Στα 14 μου σταμάτησα τελείως το πιάνο, μάζεψα χρήματα και αγόρασα μια κιθάρα, η οποία λειτούργησε και σα διαβατήριο επανένταξης στις ομάδες των φίλων μου απο τις οποίες ήμουν φοβερά απομονωμένος , γιατί με θεωρούσαν εσωστρεφή και απροσπέλαστο,φυσικά αυτοδίδακτος, με στόχο να παίξω το «φορτηγό» του Σαββόπουλου. Έτσι λοιπόν ξανάρχισε το ταξίδι του πιάνου…και μετά ήρθε ο Τζάρετ και το κοντσέρτο της Κολωνίας…είπα « αυτό πρέπει να το παίξω…» δεν τόλμησα να το κάνω αμέσως…ασχολήθηκα με το πιάνο αφού έφυγα για έξω…






Πότε φύγατε,σε ποιά ηλικία;


Ήμουν δεκαεπτάμισυ όταν έφυγα για την Ιταλία όπου και ξεκίνησα σπουδές Ιατρικής, στη Φλωρεντία. Εδώ αντιμετώπισα μια εχθρική πόλη, ήταν μιά δύσκολη περίοδος γιά όλους τους Έλληνες φοιτητές, δεν είμαστε συμπαθείς γιατί είχαν δημιουργηθεί επεισόδια με τους ήδη σπουδάζοντες εκεί, μιλάμε για αρχές δεκαετίας του ΄80.


Aρχισα να παρακολουθώ τα μαθήματα, μα άπό μέσα άρχισε να έρχεται η πληροφορία ότι δεν είναι η ιατρική αυτό που θα ήθελα να κάνω…Θέλω να κάνω Μουσική και Θέατρο. Πάντα ήθελα να κάνω Μουσική και Θέατρο.Το Θέατρο είχε προκύψει μετά τη Μουσική μεν, αλλά είχε προκύψει.




Την αγάπη για το Θέατρο που την οφείλετε;


Καθαρά στη μητέρα μου. Με πήγαινε στο Θέατρο απο πολύ μικρό και είχα δει εκπληκτικές παραστάσεις και στο Εθνικό και στο Ηρώδειο, βλέπαμε απίστευτα πράγματα εκείνα τα χρόνια στο Ηρώδειο, από Μαργκότ Φοντέυν και Νουρέγιεφ μέχρι Μπεζάρτ και Αλβυν Έιλυ…Επίδαυρος βέβαια , Κουν ότι…ότι ήταν απίστευτα πολλά. Και τα ρούφαγα όλα. Ένα σφουγγάρι…




Σας έχουμε αφήσει στην Ιταλία. Η Γαλλία πότε και πως;


Κάποια στιγμή ξεκαθάρισε το «τοπίο» μέσα μου και η Γαλλία έμοιαζε το μέρος της πραγματοποίησης του ονείρου για Θέατρο και Μουσική.


Στο Παρίσι ξαναγυρίζω στην κατάσταση «σφουγγάρι» στο πιο απόλυτό του όμως.


Ότι στέκεται, ότι κινείται σε σχέση με τη Μουσική και το Θέατρο το ρουφάω. Κάνω μια σχολή τζαζ , κάνω πιάνο-τζαζ,μαθήματα υποκριτικής, δουλεύω παράλληλα με καλά χρήματα, παραδίδοντας μαθήματα πιάνου σε παιδιά.Μπόρεσα δηλ.στο Παρίσι να οργανώσω τα πράγματα πάρα πολύ καλά. Μου πήγαινε το Παρίσι της δεκαετίας του ΄80,αυτά τα χρόνια έγινε και η γνωριμία μου με το τραγούδι, τι σημαίνει γαλλικό τραγούδι.




Τότε καταφέρατε να παίξτε «το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου», το κοντσέρτο της Κολωνίας;


Ναι μέσα από τη τζαζ πιά, κατάφερα αυτό που είχα βάλει σαν πρώτο στόχο,δηλ. να παίξω το κοντσέρτο της Κολωνίας του Τζάρεττ με το αυτί, γιατί τότε δεν υπήρχε παρτιτούρα. Αυτός ήταν στόχος τελείως συνειδητά, ότι το κάνω για να οργανώσω την πειθαρχία μου στο πιάνο και όχι ότι θα τελείωνα μ΄αυτό.Και όντως το έκανα. Με δυό χρόνια εντατικής δουλειάς έμαθα να παίζω το κοντσέρτο της Κολωνίας. Όχι όπως ο Τζάρεττ, προς Θεού, το δικό μου έπαιζα,αλλά πάντως αυτό.




Στο πανεπιστήμιο με ποιά άλλα είδη μουσικής ήλθατε σε επαφή;


Ανοίχτηκε μπροστά μου ο κόσμος του Μπαρόκ, προηγουμένως δεν είχα ακούσει παρά μόνον Βιβάλντι.Είχα κάποια ακούσματα απο το Τρίτο Πρόγραμμα, αλλά δεν ήταν συνειδητά. Ευτυχώς στο πανεπιστήμιο είχα πολύ καλές περιπτώσεις καθηγητών και αρχίσαμε να κάνουμε εκτός απο το γαλλικό μπαρόκ που το φάγαμε με το κουτάλι- Ραμώ, Λουλυ κλπ αλλά και το ιταλικό και το γερμανικό και το αγγλικό. Θυμάμαι μια μετεγγραφή που κάναμε πάνω σε μιά όπερα του Cavalli, η οποία ήταν γραμμένη με την παλιά γραφή, για να παιχτεί και παίχτηκε στο πανεπιστήμιο από ένα σύλλογο που είχαμε δημιουργήσει.


Αρχίζει μια εργασία μετά, στον Monteverdi αλλά και το απίστευτο πάθος στη μουσική του εικοστού αιώνα. Τότε λάτρεψα τον Berg,τον Ξενάκη, τον Χρήστου ,τον Boulez.




Η επαφή σας με τη Γερμανία πως ξεκίνησε;


Εξ αιτίας της ενασχόλησης με τη μουσική του 20ου αιω. άρχισε η επαφή μου με τη Γερμανία γιατί εκεί υπήρχαν οι συναντήσεις αμιγώς μουσικών του αιώνα και άρχισα πάλι να ρουφάω την αισθητική του γερμανικού χώρου και τα κείμενα του Adorno, με αποτέλεσμα να υπάρχουν περίεργοι πόλοι.Απο τη μία η πανεπιστημιακή ενασχόληση με τη σύγχρονη μουσική και την ηλεκτρονική, το μπαρόκ με μια επιφανειακή ενασχόληση με την κλασσική ,τόση όση για να συμπληρώσω τις γνώσεις μου στην αντίστιξη, την αρμονία και να καταλάβω την υπερβασή τους.




Και μετά ήρθε το Θέατρο,κ.Αλάτση;


Και μετά ήρθε ο Dario Fo,η υποτροφία στη Μπολώνια, παρακολούθησα σεμινάρια του Ουμπέρτο Εκο, ξαναγύρισα στη Γαλλία, μια εποχή τρελλών ρυθμών , μιά ευλογημένη εποχή.Δούλεψα ως βοηθός σκηνοθέτης στη Φλωρεντία και αν είναι δυνατόν, να αυξάνονται οι ρυθμοί του σφουγγαριού, πάλι.




Ποιό θα θεωρούσατε το σημείο «καμπή» εδώ;


Είναι το ΄88 που τελειώνω το πανεπιστήμιο, δεν έχω καμμιά διάθεση να επιστρέψω στην Ελλάδα, δεν θέλω να ακυρώσω την αναβολή του στρατού και αποφασίζω να κάνω μεταπτυχιακό στη Γερμανία , μόνο και μόνο για να μην λήξει η αναβολή.


Είναι επίσης ξεκάθαρο πια, ότι δεν με ενδιαφέρει η πανεπιστημιακή καριέρα ή η μάθηση αυτού του είδους, αλλά η δουλειά στο θέατρο που όμως δεν εμπεριείχε την δουλειά του ηθοποιού, στα γαλλικά.




Γιατί όχι; είπατε ότι η Γαλλία ήταν η «γη της επαγγελίας»…


Παρόλο που μιλώ τέλεια τα γαλλικά και λατρεύω αυτή τη γλώσσα, δεν μπορείς ποτέ σε μια ξένη γλώσσα να ξέρεις τις εσωτερικές αναπνοές των λέξεων, δεν τις έχεις , που είναι το βασικό όπλο ενός ηθοποιού. Αυτό αν θέλετε ήταν και η προσωπική ήττα γιατί είχα αγαπήσει με πάθος τα τελευταία κείμενα που είχα δουλέψει σαν ηθοποιός, αλλά ένοιωθα ανήμπορος να τις σμιλεύσω…




Δηλαδή κ. Αλάτση, το «εντός εισαγωγικών»δεν υπήρξε ποτέ τρόπος ζωής για σας.


Καλώς ή κακώς όχι. Προσπαθώ για το όλον κάθε φορά. Αν επιτυγχάνεται…


Παίρνω λοιπόν την απόφαση ότι, αφού θέλω να παραμείνω στο εξωτερικό και δεν μπορώ να δουλεύω ως ηθοποιός και με δεδομένο το πάθος για το θέατρο, για τη σκηνή,καταλήγω, με τη βοήθεια του Jarman- αυτός ήταν που το έβαλε σε λέξεις αυτό το πάθος-στη σκηνοθεσία. Ήταν κάτι που δεν είχα καν σκεφθεί. Έτσι μπήκα στη διαδικασία να σκέπτομαι μήπως τελικά ο μόνος τρόπος να συνδυάσω όλα αυτά που με παθιάζαν, τελικά, αναπόφευκτα οδηγούν στο συνθετικό ρόλο που είναι η σκηνοθεσία.




Ας ξαναγυρίσουμε στην Ελλάδα, γιατί 13 χρόνια Γερμανίας είναι πολλά.


Και είναι και ακούγονται όντως πολλά. Όμως είναι το σημαντικότερο για το τι είμαι σήμερα. Κλείνοντας λοιπόν την παρουσία μου στο θέατρο εδώ και αφού υπηρέτησα το λόγο του Muller, που ήταν το όχημά μου για τα Γερμανικά και την «βουτιά» στην πιο γνήσια θεατρικότητα, ένοιωθα να κλείνει ένας κύκλος.




Τώρα είναι που αρχίζει να «πλανιέται» στη σκέψη σας η Ελλάδα;


Όχι πλανιέται, γιατί με εντελώς κυνική και σαρκαστική συνάμα διάθεση έστειλα τα χαρτιά μου στο 2004 για την θέση του διευθυντή τομέα πολιτισμού,θεωρώντας 100%, μα 100% βέβαιο, ότι στην Ελλάδα του «μέσου», του «βίσματος», των «σχέσεων»,της «παρέας», δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν, όχι να προσληφθώ, μα ούτε καν να μου απαντήσουν.


Και όμως! 4 ημέρες μετά μου τηλεφωνούν να έρθω, για συνέντευξη.


Τύχη αγαθή(;), βρίσκομαι μπροστά σ΄έναν άνθρωπο, τον κ. Αντώνη Ζαγλακούτη, ο οποίος για κάποιο λόγο που μόνον αυτός ξέρει, μόνον αυτός καταλαβαίνει, εισηγείται την προσληψή μου.




Και ξαναερχόμαστε στην Πάτρα, που είναι και ένα από τα ζητούμενα τούτης της κουβέντας.


Είχα , μετά τους Ολυμπιακούς,αποφασίσει να επιστρέψω στη Γερμανία , να μην καθίσω ούτε μια μέρα παραπάνω, πλην όμως με ρωτάει ο κ.Θ.Μικρούτσικος, αν θα μ΄ενδιέφερε να πάω στην Πάτρα να εργαστώ μαζί του για την πολιτιστική, με κίνητρο και υπόσχεση να σκηνοθετήσω.




Τα ΜΜΕ έχουν συμβάλλει στην προβολή της πολιτιστικής πρωτεύουσας 2006;


Όχι. Πιστεύω ότι τα ΜΜΕ έχουν χρησιμοποιήσει τα τεκταινόμενα γύρω απο την Πάτρα, χωρίς γνώση και πληροφόρηση, μόνο για ν΄αυξήσουν τιράζ, θεαματικότητα ή ακροαματικότητα.




Τι στοίχημα είναι η Πάτρα για σας κ. Αλάτση; Σας αφορά;


Έχετε δίκιο όταν το αποκαλείτε «στοίχημα»,και έχει να κάνει με το πως αντιλαμβάνομαι την αναγκαιότητα να χρησιμοποιούνται, με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, χρήματα τα οποία δίδονται σε διοργανώσεις




Πιστεύετε ότι δίδονται χρήματα στον πολιτισμό;


Ελάχιστα. Και επειδή είναι ελάχιστα, είναι εξαιρετικά σημαντικό, να μη σπαταλώνται και δεύτερον και σημαντικότερο, να ανοίγουν « πόρτες»,»παράθυρα», ευκαιρίες, όπως θέλετε ονοματίστετο, γέφυρες ή ότι άλλο, σε νέους δημιουργούς.




Το κάνατε στην Πάτρα αυτό κ. Αλάτση, γιατί άλλα λέει η τοπική κοινωνία.


Στο μέτρο που μπορούσα,να μην ξεχνάμε το πότε ωρίστηκα καλλιτεχνικός διευθυντής και με ποιούς όρους, ναι το έκανα. Διεκδικώ την αναγνώριση αυτής της συμβολής. Αν θέλετε είναι απ΄τα λίγα που διεκδικώ για μένα ,απ΄όλη αυτή την προσπάθεια και το» στοίχημα».




Τα αρχικώς ζητούμενά σας ποιά ήσαν ;


Το πρόγραμμα να αποκτήσει γωνίες, να γίνει συγκρουσιακό, να έχει σημεία τριβής, με την έννοια του διαλόγου, της πνευματικής ζύμωσης, της πρόκλησης συζήτησης με ερεθίσματα απο τα προτεινόμενα έργα. Αυτό δεν έχει γίνει ακόμα ορατό στο βαθμό που θάθελα, αλλά δεν έχουμε τελειώσει ακόμα και τούτο έχει πολλές παραμέτρους. Δηλαδή το να υπάρξει τελικά ένα σχέδιο που να μιλάει για την Θρησκεία, τη θέση της θρησκείας στην Τέχνη,τη μετανάστευση , σειρές που να μιλάνε γιατί η παιδική Τέχνη δεν είναι μόνο φτιαγμένη απο ενήλικες για παιδιά , αλλά απο παιδιά για παιδιά…


Όλα αυτά είναι θέματα που πρέπει να συζητηθούν…




Γενικότερα στον πολιτισμό τι βλέπετε να έρχεται;


Δεν είμαι αισιόδοξος. Η άτακτη υποχώρηση του κράτους ,σ΄όλη την Ευρώπη, όχι μόνον στην Ελλάδα,που ξεκίνησε απο την Θατσερική Αγγλία και το έχουν ενστερνιστεί και χώρες που δεν ήταν στη παραδοσή τους,βλέπουμε ότι το κράτος αποχωρεί, μόνο ανησυχία μου προξενεί και επιπλέον ανάγκη για εγρήγορση κατά Διονύσιο Σολωμό…




κ. Αλάτση και γιατί θάπρεπε να είναι οι εκάστοτε κυβερνήσεις αρωγοί;


Θάπρεπε να είναι, γιατί όταν και ο Μπωμόλ, αμερικανός οικονομολόγος το 1969, γράφει μελέτη και αποδεικνύει ότι χωρίς κρατική ενίσχυση, ο πολιτισμός γίνεται έρμαιο των κανόνων της αγοράς και άρα γίνεται αποκλειστικά αντικείμενο διασκέδασης και όχι παδείας , αποδεικνύοντάς το ιστορικά και έχει μεγάλο ενδιαφέρον να το διαβάζει αυτό απο έναν αμερικανό αυθεντία στα της Αγοράς.




Πως καταφέρατε να έχετε προσιτό αντίτιμο εισιτήριου για όλες τις εκδηλώσεις της Πάτρας πολιτιστική πρωτεύουσα 2006;


Κατά 90% δική μου πρόταση , που έγινε δεκτή απο το συμβούλιο με το σκεπτικό ότι ο πολιτισμός πρέπει να είναι προσιτός και με βάση όσα έχουμε πει παραπάνω.




Αντί επιλόγου, πάλι ένας στίχος. Πως αλλοιώς;


…ανάμεσα στο λουλούδι που κόβεται και σ΄έκείνο που προσφέρεται


το ανείπωτο κενό…


Μοιάζει να το ισορροπεί ο κ. Αλάτσης , επιτυχώς .









Home
/
Print
/
Site Map
/
Επικοινωνία
















Εχουμε αυτό που είμαστε. . . (Κ. Βέρρος)
( 30.06.2007 )

Παλαιότερα άρθρα


Θύματα, ήρωες, ευσυνείδητοι και οι άλλοι (Κ. Βέρρος)

Εθνική τραγωδία και σκύλευση θυμάτων (Κ. Βέρρος)

Πολιτικές, προεκλογικές ¨ομορφιές¨ (Κ. Βέρρος)

Είναι και είμαστε αδιόρθωτοι. . . (Κ. Βέρρος)

Προεκλογικός λόγος και επιχειρήματα (Κ. Βέρρος)

Εκλογές για αυτοδύναμη κυβέρνηση (Κ. Βέρρος)

Ομηροι αγκυλώσεων και κρατισμού (Κ. Βέρρος)

Γιατί τώρα οι παροχές;; (Κ. Βέρρος)

Παλαιότερα άρθρα



Αποτελέσματα

Δημοσκοπήσεις







ΕΓΓΡΑΦΗ

ΔΙΑΓΡΑΦΗ