Ησυχες μέρες του Αυγούστου

eNEW: http://www.enew.gr/mag/article/articleprint/1848/-1/23/

Ησυχες μέρες του Αυγούστου



Top level

Σινεμά



Η τελευταία εβδομάδα του έσχατου καλοκαιρινού μήνα μπαίνει δυναμικά προετοιμάζοντας μας για έναν άκρως ενδιαφέροντα κινηματογραφικό χειμώνα. Επτά οι κινηματογραφικές πρεμιέρες μαζί με τις δύο επανεκδόσεις. Ξεχωρίζουν η παράξενη δημιουργία του ανατρεπτικού Γάλλου Ζακ Οντιάρ «Πάνω στα χείλη μου», ένα συναρπαστικό ψυχολογικό ερωτικό θρίλερ και η ανθρώπινη, συγκινητική ταινία «Ζωή χωρίς εμένα», μια παραγωγή της εταιρίας του Αλμοντοβάρ. Και οι δύο ταινίες σφραγίζονται από τις πρωταγωνίστριες τους Εμανουέλ Ντεβός και Σάρα Πόλεϊ. Το Χόλιγουντ δίνει το παρών με δύο μετριότατες κομεντί και μια χιλιοειδωμένη περιπέτεια κρατώντας τα δυνατά χαρτιά του για το Σεπτέμβρη. Από επανεκδόσεις τέλος έχουμε Αντονιόνι και Γουέλς.

«Πάνω στα χείλη μου» *** (Sur mes levres)


Γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία Ζακ Οντιάρ με τους Εμανουέλ Ντεβός, Βενσάν Κασέλ, Ολιβιέ Γκουρμέ.


Οι ανθρώπινες σχέσεις μπορεί να είναι απρόβλεπτες, αταίριαστες κι όμως συμπληρωματικές, κατά βάση εγωιστικές και ενίοτε μόνο ανιδιοτελείς, δύσκολες αλλά τελικά εφικτές. Με αυτές τις σκέψεις και με μια λυτρωτική ερωτική σκηνή σε αφήνει το «Πάνω στα χείλη μου» μολονότι ο Ζακ Οντιάρ δε θέλει να προσδώσει κανενός είδους μήνυμα σε αυτήν την γεμάτη ειλικρίνεια, διόλου διδακτική ταινία.


Δεν χαϊδεύει ούτε μια στιγμή τους ήρωες του, είναι ρεαλιστής έως και κυνικός στα όσα μας περιγράφει κι όμως το γαλλικό αυτό κινηματογραφικό κομψοτέχνημα μοιάζει σαν ένα χάδι στο κεφάλι, τρυφερό και παρηγορητικό. Εκείνη καταπιεσμένη, συντηρητική , εργασιομανής, μόνη και επιπλέον με προβλήματα ακοής . Εκείνος, απατεωνίσκος, περιθωριακός, άρτι αποφυλακισθείς με το μεγάλο όμως κόλπο στο κεφάλι του.


Ο Οντιάρ διαβάζει μια κοινότυπη ιστορία ανάποδα. Δεν εξηγεί, υπαινίσσεται, κι όμως είναι σαφέστατος. Δεν φορτίζει τις σκηνές του, τις αφήνει να αποφορτιστούν όπως οι μικροί στεναγμοί των καθημερινών ανθρώπων. Βασίζει σχεδόν όλη την πλοκή στο ταλέντο που έχει αναπτύξει η ηρωίδα του να διαβάζει τα χείλη των άλλων και παίζει ένα συναρπαστικό παιχνίδι με το ακουστικό της ανάμεσα στη βουβή επιθυμία και την παραμορφωτική ένταση.


Η ταινία του ξεκινά σαν ένα μάλλον προβλεπόμενο και ελαφρώς μίζερο λαβ στόρι και καταλήγει σε ένα άκρως ερωτικό και σύγχρονο φιλμ νουάρ. Πρόθεση του όμως δεν είναι να παίξει με τα είδη αλλά να καθρεφτίσει την ίδια τη ζωή και την ανθρώπινη ύπαρξη:τον έρωτα και το δισταγμό, τη μοναξιά και την ανάγκη για επαφή, το συμφέρον και την εμπιστοσύνη.


Κι όλα αυτά με ένα αστραφτερό σενάριο γεμάτο μικρές ανατροπές, με μια παράλληλη ιστορία κλειδί, με έξυπνες χιουμοριστικές πινελιές και πλοκή που θα σας κρατήσει καρφωμένους στην καρέκλα.










«Ζωή χωρίς εμένα» ***(My life without me)


Καναδοϊσπανική κοινωνική ταινία σε σκηνοθεσία Ιζαμπέλ Κοϊξέ με τους Σάρα Πόλεϊ, Σκοτ Πίντμαν, Ντέμπι Χάρι, Μαρκ Ραφάλο, Αμάντα Πλάμερ.


Η Αν είναι μόλις 23 χρονών. Ζει με τις δύο κόρες της και τον σχεδόν πάντα άνεργο άντρα της σε ένα τροχόσπιτο και δουλεύει ως καθαρίστρια στην νυχτερινή βάρδια. Αντιμετωπίζει με υπομονή την μουντή καθημερινότητα της δίχως να ζητά τίποτα περισσότερο. Μέχρι τη στιγμή που ανακαλύπτει ότι έχει καρκίνο και της απομένουν λίγοι μήνες ζωής. Η κλεψύδρα τελειώνει και κάθε κόκκος άμμου γίνεται για την Αν πολύτιμο χρυσάφι. Σαν να ξυπνά από λήθαργο η γενναία και εξαιρετικά ανθρώπινη ηρωίδα της Κοϊξέ ανακαλύπτει την αξία της ζωής στα μικρά πράγματα που στερήθηκε, σε ένα γαλλικό μανικιούρ, στην ερωτική της επαφή με έναν άλλο άντρα. Και παράλληλα αποχαιρετά τους οικείους της μέσω ηχογραφημένων εξομολογήσεων δίχως να τους αποκαλύπτει ακόμα την αλήθεια.


Η ταινία συγκινεί χάρη κυρίως στην εκπληκτική , γεμάτη γλύκα, συναίσθημα και εσωτερικότητα ερμηνεία της Σάρα Πόλεϊ καθώς το θέμα της το χουμε δει και ξαναδεί στην οθόνη. Πάντως η σκηνοθέτης ξέρει να χτίζει ολοκληρωμένους χαρακτήρες και να τους δίνει αληθινή ζωή. Χειρίζεται την ιστορία της με μέτρο χωρίς μελοδραματικές κορώνες και περιβάλει τους ήρωες της με αγάπη. Έτσι παρά την έντονα μελαγχολική αύρα της η «Ζωή χωρίς εμένα» αφήνει τελικά μια επίγευση αισιοδοξίας για όλα αυτά που θα μπορούσαμε να νοιώσουμε αν ζούσαμε κάθε στιγμή σαν να ναι η τελευταία.










Οι επανεκδόσεις.


«Η κραυγή»****(Il grido)


Ιταλική κοινωνική ταινία του 1957 σε σκηνοθεσία Μικελάντζελο Αντονιόνι με τους Στιβ Κόχραν, Αλίντα Βάλι, Μπέτσι Μπλέρ.


Η πρώτη αληθινά μοντέρνα ταινία του κορυφαίου Ιταλού σκηνοθέτη διατηρεί έντονα τα στοιχεία του νεορεαλισμού εισάγοντας μας όμως παράλληλα στο γεμάτο συμβολισμούς σύμπαν που πρόκειται να αναπτύξει στο μετέπειτα έργο του.


Με αφορμή μια ιστορία εγκατάλειψης, του Άλντο από την ερωμένη του Ιρμα, ο Αντονιόνι περιπλανιέται μαζί με τον ήρωα του στην μοναξιά της ανθρώπινης ψυχής, στα ανεξερεύνητα έρημα τοπία της που εδώ παίρνουν άλλοτε την όψη της ομιχλώδους κοιλάδας του Πάδο, άλλοτε των ψυχρών βιομηχανικών χώρων. Και φυσικά δεν υπάρχει λύτρωση σε αυτό εδώ το οδυνηρό ταξίδι που ο μέγας κινηματογραφικός δημιουργός προικίζει με τον μοναδικό ποιητικό οίστρο του.




«Το άγγιγμα του κακού» ****(Touch of evil)


Αμερικάνικο θρίλερ του 1958 σε σκηνοθεσία Όρσον Γουέλς με τους Τσάρλτον Ίστον, Τζάνετ Λι, Όρσον Γουέλς, Μάρλεν Ντίτριχ.


Πολυπρόσωπο φιλμ νουάρ με πλήθος σαιξπηρικών αναφορών η τελευταία ταινία που ο Γουέλς γύρισε στο Χόλιγουντ ανιχνεύει τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ του Καλού και του Κακού αντιπαραβάλλοντας τις έννοιες του νόμου, της εξουσίας, της δικαιοσύνης. Την ίδια στιγμή ο σκηνοθέτης αποδεικνύει τη μεγάλη κλάση του χρησιμοποιώντας κινηματογραφικές τεχνικές πρωτοποριακές για την εποχή του όπως στην εντυπωσιακή εναρκτήρια σεκάνς μονοπλάνο αλλά και στήνοντας μια εκπληκτική ατμόσφαιρα γοτθικού εξπρεσιονισμού.


Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία προβάλλεται για πρώτη φορά ολοκληρωμένη στην αρχική εκδοχή των 113 λεπτών που επιθυμούσε ο δημιουργός της.








Προβάλλονται ακόμα:


«Άλεξ και Έμμα»: Ο μετρ της ρομαντικής κομεντί Ρομπ Ράινερ επιστρέφει, διανθίζει την αιώνια ιστορία των αντίπαλων εραστών με λογοτεχνικές ρετρό αναφορές, δεν κατορθώνει όμως να ξεφύγει από την συνταγή. Κέιτ Χάντσον, Λουκ Γούιλσον στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.


«Η εκδίκηση της ξανθιάς Νο 2»:Η πρώτη ταινία έκανε διάσημη την τρισχαριτωμένη Ρις Γουίδερσπουν χρωστούσε όμως αποκλειστικά την επιτυχία της σε αυτήν. Το δεύτερο μέρος είναι ακόμα πιο ροζ, ακόμα πιο ηλίθιο, ακόμα πιο κιτς τόσο που ούτε η άξια διάδοχος της Μεγκ Ράιαν μπορεί να το σώσει.


«Αλεξίσφαιρος καλόγερος»:Για περιπέτεια πρόκειται με αρκετές κωμικές πινελιές και πολλές μοδάτες μάχες στο αέρα τύπου Matrix. Δεν βαρέθηκαν ακόμα?