Μετά το Matrix τί;

0


Μετά το Matrix τί;



Home

Σινεμά




Ρεκόρ εισιτηρίων έκανε και στη χώρα μας το Μatrix Reloaded και η παντοκρατορία του στις αίθουσες ακόμα καλά κρατεί.


Έτσι και αυτήν την εβδομάδα οι ταινίες που κάνουν πρεμιέρα στους κινηματογράφους είναι «μικρές», καλλιτεχνικές ή απλώς κακές.


Ευτυχώς αρχίζουν οι επανεκδόσεις κλασσικών αριστουργημάτων της έβδομης τέχνης για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Μπορείτε λοιπόν να απολαύσετε τον θρυλικό Σαρλό στην πρώτη ομιλούσα και πιο πολιτική ταινία του «Ο μεγάλος δικτάτωρ».




———————————————————–


«Ο μεγάλος δικτάτωρ» **** (The Great Dictator)


———————————————————–


Αμερικάνικη πολιτική σάτιρα του 1940 σε σκηνοθεσία Τσάρλι Τσάπλιν με τον ίδιο και τους Πολέτ Γκοντάρ, Τζακ Όκι, Ρέτζιναλντ Γκάρντινερ, Χένρι Ντάνιελ, Μπίλι Γκίλπμπερτ.


Ο Σαρλό απεκδύεται τη σκονισμένη φορεσιά και τον χαρακτήρα του περιπλανώμενου αλητάκου και αναλαμβάνει έναν διπλό ρόλο: Του εβραίου κουρέα και του παρανοϊκού αντισημίτη δικτάτορα της Τομανίας Αντενόιντ Χίνγκελ με τον οποίο μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό.




Στην πραγματικότητα ο Τσάπλιν, λίγο πριν ο ναζισμός αποκαλύψει όλη τη θηριωδία του, εκμεταλλεύεται την περίφημη ομοιότητα του με τον Χίτλερ (λόγω μουστακιού κυρίως) για να τον σατιρίσει μέχρις εσχάτων. Στην ταινία ο ντροπαλός κουρέας παίρνει τη θέση του μεγαλομανούς δικτάτορα. Πάνω σε αυτήν την αντιστροφή των ρόλων και στις τρομερές παρεξηγήσεις που προκύπτουν, ο Τσάρλι πλέκει, όπως μόνο αυτός ξέρει, την ξεκαρδιστική κωμωδία του, εξαπολύει τα σατυρικά βέλη του και εξευτελίζει με τον πιο ιδιοφυή και αστείο τρόπο τον ιδρυτή του τρίτου Ράιχ. Και αφού μας έχει κάνει να γελάσουμε μέχρι δακρύων παίρνει το λόγο για να απευθύνει μήνυμα στο λαό της Τομανίας και να καταθέσει τελικά τις απόψεις του κατά του πολέμου, του μίσους, του ρατσισμού, της μεγαλομανίας της εξουσίας. Το όραμα του για ειρήνη, ελευθερία, αγάπη, ανοχή, δικαιοσύνη.




Μια μεγάλη, προφητική και επίκαιρη όσο ποτέ ταινία που θα έπρεπε να δουν και να ξαναδούν όλοι οι σημερινοί επηρμένοι αρχηγοί κρατών. Άλλωστε, μολονότι για χρόνια απαγορευμένη στις υπό ναζιστική κατοχή χώρες ακόμα και ο ίδιος ο Χίτλερ την παρακολούθησε σε ιδιωτική προβολή όχι μία αλλά δύο φορές!


Η ταινία απέσπασε πέντε Όσκαρ και θεωρήθηκε η απόλυτη δικαίωση για τον μεγαλύτερο κωμικό όλων των εποχών καθώς ο Τσάπλιν κέρδισε βραβείο σκηνοθεσίας και ερμηνείας.




———————————————————–


«Ο Μπαλζάκ και η μικρή Κινέζα ράφτρα» *** (Balzac et la petite tailleuse chinoise)


———————————————————–


Γαλλοκινεζική κοινωνική ταινία σε σκηνοθεσία Ντάι Σίγιε με τους Ξουν Ζου, Κουν Τσεν, Γιέ Λίου, Σουανγκμπάο Γουάνγκ.


Ξεχάστε τις κινέζικες ταινίες που έχετε δει μέχρι τώρα. Μολονότι η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια μαγευτική εξοχή της Κίνας, την εποχή του Μάο και η κεντρική ηρωίδα είναι ένα εξωτικό και σχεδόν πρωτόγονο κορίτσι της υπαίθρου, κόρη ενός παραδοσιακού ράφτη, η ταινία ακολουθεί τους κώδικες του δυτικού κινηματογράφου. Και τους ρυθμούς του. Ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος της και συγγραφέας του ομώνυμου αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος είναι πολιτογραφημένος Γάλλος ενώ η παραγωγή είναι κατά το ήμισυ γαλλική.




Το θέμα άλλωστε είναι ακριβώς αυτό: η επίδραση της ευρωπαϊκής κουλτούρας σε δύο πνευματικά ανήσυχους εφήβους που στέλνονται σε μια απομονωμένη αγροτική περιοχή προκειμένου να … αναμορφωθούν κατά το αυστηρό μαοϊκό πρότυπο και να αποτινάξουν τα αστικά τους κατάλοιπα.


Ο Λούο και ο Ντάι όμως μετά τη σκληρή δουλειά στα ορυχεία ξεκοκαλίζουν τα απαγορευμένα κείμενα της γαλλικής λογοτεχνίας υπό τους ήχους της μουσικής του Μότσαρτ! Ένα βιολί και μερικά βιβλία είναι η μοναδική διέξοδος τους όταν δεν κολυμπούν με το κοινό αντικείμενο του πόθου τους, την πανέμορφη Κινεζούλα ράφτρα την οποία σύντομα συνεπαίρνει το φιλελεύθερο πνεύμα του Μπαλζάκ και του Φλομπέρ.




Το ύφος είναι εξαιρετικά ανάλαφρο, γλυκύτατα νοσταλγικό και ενίοτε απολαυστικά διασκεδαστικό. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που ο μαοϊκός αυταρχισμός φαντάζει σαν ανέκδοτο. Όμως έτσι κι αλλιώς ο στόχος του Ντάι Σίγιε δεν ήταν να κάνει μια πολιτική ταινία (μολονότι η προβολή της απαγορεύτηκε στην Κίνα) αλλά να αφηγηθεί μια ιστορία της νιότης του. Τρυφερή, ρομαντική και γεμάτη ονειρικές εικόνες. Ότι πρέπει για θερινό σινεμαδάκι.




———————————————————–


«Ο τιμωρός του Χονγκ Κονγκ» **(Hard Boiled)


———————————————————–


Αστυνομική περιπέτεια του 1992 , παραγωγής Χονγκ Κονγκ σε σκηνοθεσία Τζον Γου με τους Τσόου Γιούν Φατ, Τόνι Λέουνγκ, Τερέζα Μο, Φίλιπ Τσαν.


Η τελευταία ταινία που έκανε ο Τζον Γου στην πατρίδα του πριν μετακομίσει οριστικά στο Χόλιγουντ συγκεντρώνει με τρόπο cult αλλά αναμφίβολα αυθεντικό όλα τα στοιχεία που τον ανέδειξαν, συνοψίζει όλη τη δημιουργικότητα ενός καλλιτέχνη που το ύφος του μιμήθηκαν πολλοί.


Βεβαίως πρόκειται για ένα be-movie που σήμερα φαντάζει ελαφρώς ξεπερασμένο ακόμα όμως και οι λιγότερο σινεφίλ θα εντυπωσιαστούν από αυτήν την πυρετική χορογραφία του αίματος.




Στατιστικά ο «Τιμωρός» είναι η ταινία με τους περισσότερους σκοτωμούς στην ιστορία του κινηματογράφου. Το αίμα ρέει σαν ποτάμι, οι πυροβολισμοί και οι αλλεπάλληλες εκρήξεις τρυπάνε τα τύμπανα, δεκάδες πτώματα γεμίζουν την οθόνη κι όμως μέσα από αυτόν τον ορυμαγδό της ωμής βίας ξεπηδά ένας ατόφιος λυρισμός. Είναι τόσο στυλιζαρισμένη η σκηνοθεσία του Γου, τόσο εκθαμβωτικά επιτηδευμένη , που κανείς δεν μπορεί να σοκαριστεί.


Άλλωστε το αναρχικό χιούμορ και μια υπόγεια μελαγχολία ενεδρεύουν σε κάθε κίνηση των ηρώων του.




———————————————————–


«Πιο κοντά στον παράδεισο» * (Au plus près du Paradis)


———————————————————–


Γαλλοκαναδικό αισθηματικό δράμα σε σκηνοθεσία Τόνι Μάρσαλ με τους Κατρίν Ντενέβ, Ουίλιαμ Χαρτ, Πατρίς Σερό, Μπερνάρ Λεκόκ.


Γαλλοαμερικανικό ειδύλλιο μεσόκοπων με φόντο τη Νέα Υόρκη, έμπνευση από το κλασσικό φιλμ «An affair to remember», μπόλικη γυναικεία νεύρωση και ολίγη καλλιτεχνική γαρνιτούρα. Εκείνη είναι Γαλλίδα τεχνοκριτικός και ανύπαντρη μητέρα μιας ομοφυλόφιλης νεαρής κόρης. Για να ολοκληρώσει το τελευταίο της βιβλίο πάνω σε ένα γνωστό ζωγράφο ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη. Εκείνος είναι Αμερικανός φωτογράφος, αρκετά ευχάριστος αλλά και λίγο αινιγματικός. Αρχικά συνεργάζονται αν και με κάποιες δυσκολίες, στη συνέχεια ερωτεύονται με ακόμα περισσότερες καθώς εκείνη μένει προσκολλημένη στην ανάμνηση του πρώτου της έρωτα.




Η Κατρίν Ντενέβ περιφέρει το κουρασμένο κορμί της στον πιο αντιερωτικό ίσως ρόλο της καριέρας της. Υστερική, εμμονοληπτική, φαντασιόπληκτη. Ο Ουίλιαμ Χαρτ με φρικτή γαλλική προφορά και ασύγχρονο ντουμπλάζ μοιάζει εντελώς ανίκανος για οτιδήποτε πόσο μάλλον να την κατακτήσει. Φλυαρία γαλλικού τύπου, πλήξη χολιγουντιανής καταγωγής, ιδέες κλεμμένες και χιλιοειδωμένες. Κρίμα τους ηθοποιούς.




———————————————————–


«Ο Άλι Τζι στη Βουλή»* (Ali G Indahouse)


———————————————————-


Αγγλική κωμωδία σε σκηνοθεσία Μαρκ Μάιλοντ με τους Άλι Τζι, Κέλι Πράιτ, Μάρτιν Φρίμαν, Ρόνα Μίτρα.


Oπου ο Άλι Τζι είναι γνωστός λευκός Αγγλοεβραίος ράπερ (κάτι σαν τον Έμινεμ στο πιο σατυρικό του ίσως?) με δημοφιλές σόου στην βρετανική Τ.V. Στο κινηματογραφικό του βάπτισμα ενσαρκώνει έναν αλητήριο, αθυρόστομο Ινδό που χρίζεται βουλευτής και γίνεται το δεξί χέρι του αντιπροέδρου της χώρας του. Κατωτάτης υποστάθμης χοντροκομμένο σεξιστικό χιούμορ. Η χυδαιότητα σε όλο της το μεγαλείο διανθισμένη είναι η αλήθεια με κάποια αιχμηρά αστεία για την βρετανική πολιτική που πάντως δεν αρκούν για να ανασύρουν την ταινία από τον πάτο των σκουπιδιών όπου βρίσκεται.







Home
/
Print
/
Site Map
/
Επικοινωνία
















Εχουμε αυτό που είμαστε. . . (Κ. Βέρρος)
( 30.06.2007 )

Παλαιότερα άρθρα


Θύματα, ήρωες, ευσυνείδητοι και οι άλλοι (Κ. Βέρρος)

Εθνική τραγωδία και σκύλευση θυμάτων (Κ. Βέρρος)

Πολιτικές, προεκλογικές ¨ομορφιές¨ (Κ. Βέρρος)

Είναι και είμαστε αδιόρθωτοι. . . (Κ. Βέρρος)

Προεκλογικός λόγος και επιχειρήματα (Κ. Βέρρος)

Εκλογές για αυτοδύναμη κυβέρνηση (Κ. Βέρρος)

Ομηροι αγκυλώσεων και κρατισμού (Κ. Βέρρος)

Γιατί τώρα οι παροχές;; (Κ. Βέρρος)

Παλαιότερα άρθρα



Αποτελέσματα

Δημοσκοπήσεις







ΕΓΓΡΑΦΗ

ΔΙΑΓΡΑΦΗ