Νίκησε η τηλεοπτική δημοκρατία και πάλι…

0


Νίκησε η τηλεοπτική δημοκρατία και πάλι…



Home

Λ.Κομίνης Επίκαιρα Κείμενα




«Ο Ουίλιαμ Χάουαρντ -27ος πρόεδρος των ΗΠΑ- που ζύγιζε 150 κιλά δεν θα τολμούσε να είναι υποψήφιος στις μέρες μας. Το σχήμα του σώματος θα υπερκάλυπτε στην τηλεόραση το σχήμα των ιδεών του». Νιλ Πόστμαν, «Ο δημόσιος λόγος στην εποχή του θεάματος».


Όταν η δημοκρατία για να αυτοεπιβεβαιωθεί χρειάζεται την αθλιότητα ενός τέτοιου debate, τότε αλίμονο στην κοινωνία που περιμένει προκοπή από τους πολιτικούς που καθορίζουν τα όριά της. Γιατί οι πολιτικοί επέλεξαν τους όρους και τα χρονικά όρια αυτής της χαζοχαρούμενης συζήτησης.




Αυτό το διαπιστώσαμε από το θέαμα που πρόσφεραν οι τοποθετημένοι σε «νάρθηκες» πέντε πολιτικοί πρωταγωνιστές και επιβεβαιώθηκε με τα συμπεράσματα του στρατευμένου στα διάφορα κόμματα Τύπου την επομένη. Αλλες εφημερίδες προτίμησαν να προβάλλουν πόσο διακρίθηκε ο στηριζόμενος από τις ίδιες αρχηγός έναντι του κύριου αντιπάλου του και άλλες να εκθειάσουν τη δόξα της δημοκρατίας που η κακομοίρα στεφανώθηκε σε δίωρη τελετή από την τηλεοπτική συνάδελφό της.




Και κάτι άλλο θλιβερό για τη δημοκρατία μας. Ίσως μερικοί να το θεωρήσουν δευτερεύον, αλλά και ως δευτερεύον δεν παύει να είναι σημαντικό. Την ανδροκρατία στα δύο πάνελ έσπαγε μόνο η γυναικεία φιγούρα της κ. Παπαρήγα. Αλλη αθλιότητα.


Και τέλος σε ότι αφορά την τηλεοπτική ποιότητα του ίδιου του debate αποδείχτηκε υποδεέστερο ακόμη και των κοινών «παραθύρων», όπου η ζωντάνια υπερκαλύπτει την ουσία. Χθες και η ζωντάνια και η ουσία ήταν ανύπαρκτες.




Το δυστύχημα είναι ότι ούτε στην ποιοτική αξιολόγηση των ερωτήσεων μπορεί κάποιος να προχωρήσει, όταν έστω και σ΄ αυτές που υποβλήθηκαν, τις οποίες οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι του πάνελ αποκάλεσαν ελλιπείς για μια τέτοια πολυμελή συνέντευξη, οι απαντήσεις ή ήταν κολοβές, ή γενικές ή για… άλλη ερώτηση. Όποιες όμως κι αν μπορούσαν να είναι οι απαντήσεις του ενάμιση λεπτού, είναι βέβαιο ότι δεν θα κάλυπταν το σύνολο του θέματος που έθεταν οι δημοσιογράφοι.




Μέσα από το διαλεκτικό νάρθηκα που τους περιόριζαν οι όροι του debate, οι πρωταγωνιστές δεν ξεχώρισαν ιδιαίτερα ως άτομα με ρηξικέλευθες προτάσεις που να ξαφνιάσουν, να εντυπωσιάσουν, να βαρύνουν στο ζυγό της κρίσης ενός αναποφάσιστου.




Ο κ Γ.Π. αντί να βάλει φαντασία στην πολιτική του, έβαλε συναίσθημα όπου δεν μπορούσε να έχει «ψημένη» ή «σημειωμένη» λύση. Αβέβαιος στα θέματα που του είχαν αναπτύξει γραπτώς, πριν από το debate οι βοηθοί του, αναγκαζόταν να συμβουλεύεται τις σημειώσεις τους, ενώ ήταν σταθερός στις «καραμέλες» εξωτερικής πολιτικής που αφορούν τις σχέσεις με την Τουρκία.




Σ΄ αυτό το θέμα είχε κάτι να πει αρκετά πειστικό. Αν και αυτά τα περί μετουσίωσης των κανονιών σε βούτυρο ακούγονται φενάκη όταν το ΝΑΤΟ (δηλαδή οι ΗΠΑ) στην ουσία απαιτεί τον οπλισμό που θα έχουμε και στις περισσότερες περιπτώσεις από που θα τον αγοράσουμε. Οι συναισθηματισμοί του κ. Παπανδρέου στα κοινωνικά θέματα δεν μπόρεσαν να έχουν αντίκρισμα, αφού οι τρεις αρχηγοί των μικρών αριστερών κομμάτων επισήμαιναν τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων της φτώχειας και της καθημερινότητας. Ο πρόεδρος έμεινε γυμνός απέναντι στο αριστερό ακροατήριο που πιθανόν να προβληματίζεται αν πρέπει να ελπίζει στο μεταλλαγμένο θεωρητικά και με φρεσκαρισμένη αριστερή συνθηματολογία, ΠΑΣΟΚ.




Ο κ. Κ.Κ. διασώθηκε από τη μετριότητα εξαιτίας του άριστου χειρισμού των λέξεων, αλλά και της ετοιμότητας σε κάθε θέμα που του έθεταν, δείχνοντας αρχηγική ωριμότητα που ίσως μπορέσει να μετουσιωθεί σε πρωθυπουργική επάρκεια. Το άγχος του δεξιού συνδρόμου όμως ήταν εμφανές στις απαντήσεις που αφορούσαν την οικονομική και κοινωνική πολιτική, αλλά και την ιδεολογία της ΝΔ. Πάτησε νάρκη όταν του δόθηκε η ευκαιρία να αποκηρύξει τον βουλευτή του Κατσιγιάννη που ενώ υπήρχαν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος εναντίον του, οι βουλευτές της ΝΔ μαζί με κάποιους των άλλων κομμάτων δεν ψήφισαν την άρση της ασυλίας του για να δικαστεί όπως κάθε πολίτης που θα αντιμετώπιζε τις ίδιες κατηγορίες.




Συγκριτικά οι δύο -κατά τεκμήριο υποψήφιοι πρωθυπουργοί- εμφανίστηκαν σχεδόν ταυτόσημοι στις γενικές βουλήσεις τους για την ανάπτυξη, την οικονομία την κοινωνική πρόνοια, αιτιολογώντας τη σύγκλιση της λεγόμενης (αδόκιμα) κεντροαριστεράς και της λεγόμενης κεντροδεξιάς.




Στα σημεία εκείνα που θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε μια υπεροχή του κ Κ.Κ. έναντι του κ Γ.Π. ήταν η δυνατότητα εξυγίανσης της δημόσιας διοίκησης και του δημόσιου βίου, δεδομένης της καθαρότητας που του προσδίδει η μη συμμετοχή των κομματικών στελεχών της ΝΔ στα κοινά. Κάτι που δεν διασφαλίζει η παραμονή στην εξουσία του κ Γ.Π., εφόσον τα θεμελιωμένα συμφέροντα των κομματικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, δύσκολα θα δεχτούν να αυτοχειριαστούν μετεκλογικά, για να εξυγιανθεί ο δημόσιος βίος.




Η υστέρηση της κ Παπαρήγα δεν ήταν η δικαιολόγηση της αδυναμίας να αυξήσει, τις υπέρ αυτού ψήφους ένα τόσο φιλολαϊκό κόμμα. Η «λακούβα» της ήταν η ανικανότητα να δώσει αξιόπιστη συνταγή επιβίωσης μιας μικρής χώρας μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα του καπιταλισμού που απολαμβάνει μια από τις πιο σαρκοβόρες περιόδους του. Την περίοδο της παγκοσμιοποίησης. Όπου ο τζίρος του χρηματιστηριακού και χρηματιστικού χρήματος κάθε χρόνο είναι χιλιαπλάσιος σχεδόν του τζίρου της παγκόσμιας παραγωγής προϊόντων επιβίωσης και διαβίωσης. Και δεν μπόρεσε, γιατί το ΚΚΕ μένει πιστό στις δογματικές αξίες της κοσμοθεωρίας του, που και έχουν πληγεί από τον σοβιετικό πειραματισμό και αναφέρονται σε μια άλλη περίοδο του καπιταλισμού άλλης μορφής, άλλων παραγωγικών δυνατοτήτων και μορφών, και άλλων επικοινωνιακών ταχυτήτων.




Αυτές δυστυχώς οι επικοινωνιακές ταχύτητες και δυνατότητες που «διαφορίζουν» την εποχή εκείνη από τη σημερινή, αχρηστεύουν τις συνταγές ανατροπής του συστήματος που είχαν εφευρεθεί τότε, καθιστώντας τες σήμερα ανεπαρκείς έως αδύνατες να εφαρμοστούν σε έναν μονοπολικό κόσμο της απόλυτης στρατιωτικής ισχύος.




Ο κ Ν.Κ. πειστικότερος από κάθε άλλη φορά. Λιγότερο εισαγγελικός από κάθε άλλη φορά. Και κριτικός με επιχειρήματα και άριστα στοιχεία αρχείου προς το κυβερνητικό σχήμα που ευνοεί τον διαμελισμό του κόμματός του και απεργάζεται διαχρονικά την απορρόφησή του. Αιτιολόγησε με επάρκεια για πρώτη φορά την επιμονή να υπάρχει ο Συνασπισμός στη βουλή. Και έδωσε το ακριβές επιχείρημα γιατί σε μια δημοκρατία είναι αναγκαία η πολυφωνική αντιπολίτευση. Όταν μάλιστα ο αυταρχισμός της αυτοδυναμίας διογκώνεται.




Τέλος ο κ Δ.Τ. έμοιαζε με μια απόχρωση της αριστερής συνείδησης του ΠΑΣΟΚ. Ένας αμετανόητος ονειροπόλος των σχεδιασμών που πάντοτε έμεναν στη διάρκεια των είκοσι χρόνων ή απραγματοποίητοι, ή ημιτελείς, ή ονειρικοί. Μπορούσε να είναι και μέσα στο ΠΑΣΟΚ ο κ Δ.Τ. όπως κάνουν και πολλοί άλλοι καριερίστες πολιτικοί που απλώς διαμαρτύρονται για την ασυνέπεια του κόμματός τους στα τηλεοπτικά παράθυρα, όταν δεν μετέχουν στις κυβερνήσεις του. Προτίμησε όμως τον μοναχικό οδοιπορικό ενός Δον Κιχώτη και συνεχώς μονομαχεί με τους ανεμόμυλους του συστήματος. Για άλλους είναι αξιέπαινος, για άλλους αξιοθρήνητος.




Το λεγόμενο debate δεν πλούτισε τη δημοκρατία γιατί δεν πρόσφερε όσα ο γνήσιος ελεύθερος δημοκρατικός διάλογος προσφέρει στον πολίτη. Ήταν μια νίκη της τηλεοπτικής δημοκρατίας, γιατί απέδειξε τη φοβία των πολιτικών μας απέναντί της…




lk1938de@otenet.gr







Home
/
Print
/
Site Map
/
Επικοινωνία
















Εχουμε αυτό που είμαστε. . . (Κ. Βέρρος)
( 30.06.2007 )

Παλαιότερα άρθρα


Θύματα, ήρωες, ευσυνείδητοι και οι άλλοι (Κ. Βέρρος)

Εθνική τραγωδία και σκύλευση θυμάτων (Κ. Βέρρος)

Πολιτικές, προεκλογικές ¨ομορφιές¨ (Κ. Βέρρος)

Είναι και είμαστε αδιόρθωτοι. . . (Κ. Βέρρος)

Προεκλογικός λόγος και επιχειρήματα (Κ. Βέρρος)

Εκλογές για αυτοδύναμη κυβέρνηση (Κ. Βέρρος)

Ομηροι αγκυλώσεων και κρατισμού (Κ. Βέρρος)

Γιατί τώρα οι παροχές;; (Κ. Βέρρος)

Παλαιότερα άρθρα



Αποτελέσματα

Δημοσκοπήσεις







ΕΓΓΡΑΦΗ

ΔΙΑΓΡΑΦΗ